Czym jest Demonologia?

Napisane przez Amon w Maj - 25 - 2016

Image23Demonologia, czyli nauka o złych duchach, traktowana jest w niniejszym opracowaniu jako pomocnicza gałąź wiedzy o czarnej magii, a nie jako antyteza teologii. Teologowie mogli zakładać, że ich uczeni czytelnicy dysponują niejaką wiedzą, dotyczącą wzajemnych relacji między dobrem a złem, ale dla całej reszty ich wywody były zbyt skomplikowane, toteż zadaniem demonologów było przetłumaczenie wyrafinowanych koncepcji teoretycznych na język potoczny, zrozumiały dla księży i niższej warstwy urzędniczej. To samo dotyczyło subtelnych różnic w sposobie zwracania się do Szatana. Dla wyszkolonego scholastycznego umysłu kwestia ta nie stanowiła żadnego problemu: prośba zakładała uznanie jego władzy, a zatem nosiła znamiona herezji, natomiast wydanie mu polecenia, zważywszy, że Bóg pozwoliła aby Szatan zachował część swych możliwości (zwłaszcza jeśli chodzi o wpływ na pogodę), nie zawierało w sobie tego założenia, przeto, przynajmniej w tym aspekcie, herezją nie było.

Image24 Image25

Tymczasem duchowni i sędziowie, którzy poddawali badaniom czarownice, nie odznaczali się bynajmniej starannym wykształceniem – Carpzov uskarżał się, że większość sędziów w Saksonii to prostacy i półanalfabeci – sami zaś oskarżeni, chociaż niekiedy piśmienni i zamożni, byli przeważnie zwykłymi mieszczanami i wieśniakami. których wiedza teologiczna nie wykraczała poza to, co wynieśli z kazań wygłaszanych w kościołach parafialnych. Tak dla sędziów, jak i podsądnych Szatan był po prostu nadludzką istotą, działającą na wzór bezlitosnego bandyty – postaci znanej im aż za dobrze, zwłaszcza w niespokojnym stuleciu siedemnastym. Teologowie mogli sobie pozwolić na szczegółowe rozważanie problemu, w jaki sposób diabeł kradnie nasienie męskie i jak udaje mu się zachować jego ciepło wystarczająco długo, by mogło ono zapłodnić kobietę, ale zwykły sędzia uznawał wymuszone siłą przyznanie się do aktu płciowego z diabłem – nawet jeśli jego nasienie miało być lodowato zimne – za dowód wystarczający do wydania wyroku. „W opinii gminu – zauważa w roku 1718 biskup Hutchinson, a stwierdzenie to z całą pewnością odnieść można i do czasów wcześniejszych – diabeł jest czymś podobnym do człowieka, tyle że z ogonem, pazurami, rogami i kopytami”.

Image26 Image27

Image28 Image29

Image30

Z tego też względu nawet tacy znawcy przedmiotu jak Bodin, Del Rio czy Remy, aczkolwiek sami znakomicie wykształceni, chętniej rozprawiali o przewrotności czarownic (pakt z diabłem i sabat) niźli o paskudnej naturze demonów.

Image31

Szatan dysponował ogromnymi możliwościami, nawet jeśli można było dyskutować na temat granic jego władzy. W roku 1563 Johan Weyer, skądinąd sceptyczny medyk, pisał:
Szatan odznacza się wielkim męstwem, niewiarygodną przebiegłością, nadludzką mądrością, najgłębszą przenikliwością, najwyższą rozwagą, nieporównaną umiejętnością skrywania zgubnych forteli pod maską prawdy oraz nieskończoną nienawiścią wobec rodzaju ludzkiego, nienawiścią nieprzejednaną i nieuleczalną.
Jean Bodin skłonny był przypisać atrybuty szatana również demonom niższego rzędu :1580):
Jest rzeczą pewną, że diabły mają dogłębną znajomość wszystkich rzeczy. Żaden teolog nie jest w stanie interpretować Pisma Świętego lepiej niż one; żaden prawnik nie zna się lepiej na zawiłościach testamentów, kontraktów i procesów; żaden lekarz ani filozof nie rozumie lepiej zasad budowy ciała ludzkiego i właściwości sfer niebieskich, gwiazd, ptaków i ryb, traw i ziół, metali i kamieni

Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy Bodin pisał te słowa, we Francji zaczęły masowo ukazywać się różne druki ulotne, potwierdzające nadnaturalne możliwości Szatana. Jedna z takich broszurek, opublikowana w 1616 roku w Paryżu, nosi tytuł: Wstrząsająca acz prawdziwa historia, jaka zdarzyła się w Soliers w Prowansji pewnemu człowiekowi, który poświęcił się Kościołowi, ale złamał daną przysięgę, za co diabeł odciął mu jego narządy męskie.

Image32 Image33

Michaelis Psellus dokonał klasyfikacji demonów na poszczególne kategorie w zależności od środowiska, w jakim zwykły przebywać. Inni demonolodzy usiłowali sporządzić podobną klasyfikację w zależności od rodzaju władz, jakimi dysponowały. Alphonsus de Spina wyróżnia dziesięć odmian diabłów.
1. Parki. Niektórzy utrzymują, że widzieli Parki, ale jeśli rzeczywiście, to nie były to kobiety, lecz demony (Augustyn zaś twierdzi, że los zależy jedynie od woli bożej).
2. Poltergeisty, zwane powszechnie duende da casa, które nocą wyprawiają przeróżne harce: tłuką naczynia, zrywają pościel z łóżek, zostawiają ślady stóp na suficie. Przenoszą one różne przedmioty z miejsca na miejsce, ale nie wyrządzają większych szkód. [Binsfeid był zdania, że pojawienie się poltergeista usprawiedliwia wypowiedzenie umowy najmu przez dzierżawcę.] 3. Inkuby i sukkuby. Diabły te są szczególnie niebezpieczne dla zakonnic, które budząc się rano często „zauważają, że są nieczyste, tak jakby spały z mężczyzną”.
4. Maszerujące zastępy, objawiające się w postaci ludzkich tłumów, czyniących wielkie zamieszanie.
5. Demony służebne, które jadają i piją wraz z ludźmi, naśladując anioła Tobita.
6. Zmory nocne, które prześladują ludzi we snach.
7. Demony, które powstają z nasienia i jego woni w trakcie aktu płciowego mężczyzny z kobietą. Wywołują one u mężczyzn sny lubieżne, w ten bowiem sposób demony owe mogą „zbierać ich nasienie i tworzyć z niego nowe duchy”. [Spina nie wierzy w ich istnienie.] 8. Błędne duszki, ukazujące się niekiedy w postaci kobiecej, innymi zaś razy w męskiej.
9. Demony czyste (ale zarazem najbardziej odrażające), które nękają jedynie świętych mężów.
10. Demony, które zwodzą stare kobiety (zwane xorguinae lub bruxae), wywołując u nich złudzenie, że latają na sabat.

Inni demonolodzy ustalili hierarchię diabłów, przypisując im zarazem moc skłaniania ludzi do popełniania siedmiu grzechów głównych. Binsfeid, na przykład, podaje następującą ich listę:

Lucyfer – Pycha Mammon – Skąpstwo Asmodeusz – Rozpusta Szatan – Gniew Belzebub – Obżarstwo Lewiatan – Zawiść Belfegor – Lenistwo

W wydanym w roku 1801 w Londynie traktacie The Magus or Celestial Intelligencer Francis Barrett, okultysta, który urodził się o dwa stulecia za późno, modyfikuje nieco tę listę demonów i przypisywanych im grzechów. Mammon staje się księciem kusicieli i uwodzicieli. Asmodeusz mścicieli zła, Szatan szalbierzy (służy auślarzom i czarownicom), a Belzebub fałszywych bóstw. Dodatkowo wprowadza on jeszcze Pytona, księcia duchów kłamstwa, Beliala narzędzi niezgody (kart i kości), Merihima duchów powodujących zarazę oraz Astarota jako księcia delatorów i inkwizytorów.
Częścią obrządku egzorcyzmów, uwzględnioną jeszcze w wydanym w roku 1947 Rituale Romanum, było przesłuchanie diabła, który wszedł w osobę opętaną. Ksiądz żądał od niego, by ujawnił swe imię i stanowisko, a diabłu, podobnie jak jeńcowi wojennemu, poczucie honoru nakazywało udzielenie odpowiedzi. W czasie egzorcyzmów odprawianych w Auch, .wyroku 1618, diabeł przedstawił się jako „Mahonin z trzeciej hierarchii drugiego porządku archaniołów, przed wstąpieniem w ciało opętanego zamieszkujący w wodach”. Panowała opinia, że znajomość imienia diabelskiego daje egzorcyście, w myśl pierwotnych teorii animistycznych, władzę nad jego nosicielem.

Image34 Image36

Także osoby poddawane egzorcyzmom z reguły wyjawiały imiona diabłów, które w nie wstąpiły. Orientując się – nieźle w aktualnej nomenklaturze, przyswojonej dzięki lekturom i kazaniom wygłaszanym w kościołach, opętani wymieniali najczęściej imiona znane egzorcystom – jeśli, oczywiście, sam diabeł nie wyraził uprzednio chęci wyjawienia swej tożsamości. I tak jedna z opętanych zakonnic z Louviers, siostra Maria od Świętego Sakramentu, wyznała, że wstąpił w nią Putyfar, zaś siostrę Marię od Ducha świętego opętał Dagon przy czym obate diabły zostały na nie nasłane przez czarowników – ojca Picarda i siostrę Madeleine Bavent (Rćcit vćritable, 1643). Pozostałe zakonnice uzupełniły tę listę:

siostra Anna od Narodzenia Pańskiego o Lewiatana
siostra Barbara od św. Michała o Ancitif
siostra Louise z Pinteville o Arfaxata
siostra Anna o Consague’a
siostra Marie Cheron o Grongade’a
siostra Maria od Jezusa o Faetona
siostra Elżbieta o Asmodeusza
siostra Francojse o Kalkoniksa
Jeden z najbardziej szczegółowych spisów diabłów oraz pełnionych przez nie urzędów przedstawił ceniony egzorcysta, ojciec Sebastian Michaelis, w opublikowanym w roku 1613 dziele Admirable History. Baalberit, demon, który wstąpił w siostrę Madeleine w Aix-en-Provence, usłużnie wyjawił temu duchownemu nie tylko imiona innych diabłów, które opętały zakonnicę, ale także i świętych, którzy byli ich adwersarzami. Jako że diabły są zbuntowanymi i upadłymi przez to aniołami, między sobą zachowały one dawne anielskie tytuły i funkcje. Koncepcję dworu anielskiego stworzył w IV w n.e. Pseudo-Dionizy, wywodząc ją z pism św. Pawła (List do Kolossan I, 16 i List do Efezjan l, 123). Składać się on miał z dziewięciu ordynków anielskich (trzy hierarchie po trzy ordynki każda):
Serafiny
Pierwsza hierarchia

Cherubiny
Trony
Państwa
Druga hierarchia:

Księstwa
Moce
Zastępy
Trzecia hierarchia

Archaniołowie
Aniołowie

Image37Baalberit zdemaskował wiele pomniejszych demonów, które wstąpiły w siostrę Madeleine, jednakże najważnejsze z nich, wymienione przez Michaelisa, to:
Pierwsza hierarchia

1. Belzebub, książę Serafinów, drugi po Lucyferze. Wszyscy książęta, to znaczy naczelnicy dziewięciu ordynków, czyli chórów anielskich, zostali strąceni, z tym że z chóru Serafinów na samym początku upadło trzech, Lucyfer, Belzebub i Lewiatan – ci, którzy wywołali bunt. Czwarty jednak, Michał, był pierwszym, który przeciwstawił się Lucyferowi, a reszta dobrych aniołów poszła za jego przykładem; dlatego też dziś Michał jest wśród nich wszystkich najważniejszy. Kiedy Chrystus zstąpił do piekieł, Lucyfer został przykuty tam łańcuchami i teraz stamtąd dowodzi całą resztą[..] Belzebub skłania ludzi ku pysze. Podobnie jak miejsce Lucyfera zajął w raju Jan Chrzciciel, […] tak adwersarzem Belzebuba w niebiesiech jest z racji swej szczególnej skromności św. Franciszek.
2. Lewiatan, książę tego samego ordynku; herszt heretyków, przywodzi ludzi do grzechu otwartego wystąpienia przeciw wierze [jego adwersarzem niebieskim jest Piotr Apostoł].
3. Asmodeusz należy także do tego ordynku. Płonie żądzą, by kusić ludzi wizją bogactw; jest księciem rozpusty [adwersarz -Jan Chrzciciel].
4. Baalberit, książę Cherubinów. Nakłania ludzi do zabójstw, kłótliwości i bluźnierstwa [adwersarz – Bamaba].
5. Astarot, książę Tronów, przepełniony bezgranicznym pragnieniem bezczynności i spokoju. Skłania ludzi do bezruchu i lenistwa [adwersarz – Bartłomiej].
6. Vemne jest także księciem Tronów, zaraz za Astarotem; skłania ludzi ku grzechowi niecierpliwości [adwersarz – Dominik].
7. Gressil, trzeci rangą wśród Tronów, przywodzi ludzi ku brudowi i nieczystości [adwersarz – Bernard].
8. Sonneillo, czwarty pod względem starszeństwa w chórze Tronów, sprawia, że w ludziach budzi się nienawiść ku wrogom [adwersarz – Stefan ].
Druga hierarchia
9. Carreau, książę Mocy, przywodzi na ludzi zatwardziałość serca [adwersarze -Wincenty i Vincent Ferrer].
10. Carnivean jest również księciem Mocy, skłania ludzi ku bezwstydowi i perwersjom [adwersarz – Jan Ewangelista].
11. Oeillet, książę Państw. Kusi ludzi, by złamali ślub ubóstwa [adwersarz – Marcin].
12. Rosier, drugi rangą wśród Państw; używając słodkich słówek, skłania ludzi, by się zakochiwali. Jego adwersarzem w niebiesiech jest Bazyli, który nie skłania ucha ku pieszczotliwej i uwodzicielskiej mowie.13. Vernier jest księciem Księstw; sprawia, że ludzie łamią ślub posłuszeństwa, a ich karki stają się twardsze od stall i nie potrafią ugiąć się pod jarzmem posłuszeństwa [adwersarz – Bernard].
Trzecia hierarchia
14. Belias, książę chóru Zastępów, wzbudza w ludziach pychę. Jego adwersarzem z racji swej głębokiej pokory jest Franciszek Paulo. Powoduje on też, że dobrze urodzone niewiasty stroją się w nowomodne stroje, wychowują swe dzieci w rozwydrzeniu i szepcą im czułe słówka w czasie mszy, odwracając w ten sposób ich umysły od służby bożej.
15. Olivier, książę Archaniołów, sprawia, że ludzie traktują ubogich okrutnie i bezlitośnie [adwersarz – Wawrzyniec].
16. Iuvart, książę Aniołów, ale przebywa on w innym ciele [wstąpił w inną zakonnicę] i nie zamieszkuje w niej [w siostrze Madeleine].

Image38 Image39

Tego rodzaju wykazy często pojawiały się w dziełach teologów i demonologów; również poważany wielce Ambroise Parć w jednym z rozdziałów swoich Opera Omnia (1572), poświęconym potworom, daje zbliżoną charakterystykę diabłów.

Znajomość imienia świętego, który był osobistym wrogiem danego diabła, miała ogromne znaczenie praktyczne, ponieważ skierowane doń modlitwy pomagały nie tylko w egzorcyzmach, ale także i w mniej godnych pochwały interesach z diabłami. Przywoływanie złych duchów było znacznie bardziej bezpieczne, jeśli wcześniej pomodlono się do ich niebiańskich adwersarzy; wiele grimoires – samouczków wywoływania demonów, zawiera tego rodzaju zaklęcia. A liczbą demonów był legion. Św. Makary z Aleksandrii modlił się do Boga, by pozwolił mu ujrzeć zastępy zła, a gdy otworzył oczy, ujrzał ćmę diabłów „licznych jako pszczoły”. W roku l459 Alphonsus de Spina oceniał, że mniej więcej jedna trzecia początkowej liczby aniołów stała się diabłami. Jeden z
szesnastowiecznych rachmistrzów doliczył się 66 książąt piekielnych, dowodzących 6 660 000 diabłów. Inny jeszcze uściślił ich liczbę na 7 409 127 demonów pod wodzą 79 książąt z piekła rodem, Johan Weyer wniósł do tych obliczeń kolejną poprawkę, stwierdzając, że jest ich 7 409 926, w tym 72 książąt. Kilka lat po nim następny badacz szacował, że populacja diabłów
stanowi ponad połowę liczby ludzi żyjących na świecie.

Opracował Amon Dla Strefa44.pl

Na podstawie książki – Rossell Hope Robbins
Encyklopedia Czarów i Demonologii

Zostaw komentarz


*

code


  • Facebook

Szukaj temat