Arbatel de magia veterum (Arbatel: O magii starożytnych) jest grimoire z okresu renesansu – podręcznikiem magii – i jednym z najbardziej wpływowych dzieł tego rodzaju. W przeciwieństwie do niektórych innych okultystycznych manuskryptów, które zawierają czarną magię i szkodliwe zaklęcia, Arbatel zawiera duchowe porady i wskazówki, jak prowadzić uczciwe i honorowe życie.

Twierdzi się, że Arbatel został napisany w 1575 roku naszej ery. Data ta jest poparta odniesieniami tekstowymi pochodzącymi z lat 1536-1583. Uważa się, że ostatecznym edytorem Arbatelu był szwajcarski lekarz Theodor Zwinger, a wydał go włoski drukarz Pietro Perna. Autor pozostaje nieznany, choć spekuluje się, że może nim być niejaki Jacques Gohory. Podobnie jak Zwinger i Perna, Gohory był paracelsjaninem (grupa, która wierzyła i podążała za teoriami medycznymi i terapiami Paracelsusa). Arbatel koncentruje się na naturze i naturalnych relacjach między ludzkością a niebiańską hierarchią. Skupia się na pozytywnych związkach między światem niebieskim a ludźmi i na interakcjach między nimi. Brytyjski poeta i uczony mistyk Arthur Edward Waite (A.E. Waite) zauważył, że Arbatel jest wyraźnie chrześcijański w swej naturze. Napisał, że nie zawiera on żadnej formy czarnej magii i że nie jest powiązany z Wielkim lub Małym Kluczem Salomona, które skupiały się na demonologii. Najczęściej cytowaną księgą w Arbatelu jest Biblia. Ze sposobu, w jaki jest ona napisana, wynika, że autor Arbatelu musiał mieć wiele fragmentów Biblii w pamięci i że miało to duży wpływ na jego twórczość.


Arbatel był niezwykle wpływowym dziełem jak na swoje czasy. Mówi się, że nie można zrozumieć znaczenia Arbatelu bez zrozumienia filozofii Paracelsusa. Postrzegał on teozofię w sensie okultystycznym i był być może pierwszym dziełem pisanym, które to czyniło. Przed Arbatelem teozofia była powszechnie używana jako synonim teologii. Było to pierwsze pismo, w którym dokonano ważnego rozróżnienia między wiedzą ludzką a wiedzą boską. Nie wszystkie poglądy na temat Arbatela są jednak pozytywne. Holenderski lekarz, okultysta i demonolog Johann Weyer w swojej książce De praestigiis daemonum potępił Arbatel jako “pełen magicznej bezbożności”. W 1617 r. dwóch profesorów na Uniwersytecie w Marburgu w Niemczech zamierzało wykorzystać Arbatel jako podręcznik dla studentów. Przeciw tym profesorom podjęto działania ze strony uniwersytetu, a książka doprowadziła do wydalenia jednego ze studentów. Ponadto w 1623 r. oskarżony o czary Jean Michel Menuisier przyznał się do stosowania zaklęć z Arbatelu.

Buer, dziesiąty duch, który naucza “Filozofii Moralnej i Naturalnej”, z Dictionnaire Infernal, książki o demonologii.

Pierwsze wydanie ukazało się najprawdopodobniej w Bazylei. Niektórzy twierdzą, że istniały wcześniejsze wydania, ale nie ma na to dowodów. Od 1575 r. było kilka przedruków. W 1655 roku Robert Turner przetłumaczył Arbatel na język angielski i wydrukował go w swojej “Czwartej” księdze “Three Books of Occult Philosophy” Heinricha Corneliusa Agrippy. W 1686 roku Andreas Luppius napisał niemieckie tłumaczenie Arbatelu. Został on następnie ponownie przetłumaczony na język angielski w 1969 roku w British Library’s Sloane Manuscripts. To angielskie tłumaczenie zawierało wiele błędów i brakujących części, a także zawierało “Pieczęć Tajemnic”, która nie była zawarta w żadnej innej wersji. W 1855 roku Scheible dokonał kolejnego niemieckiego przekładu, poprawiając błędy Luppiusa. Wreszcie w 1945 r. Marc Haven dokonał francuskiego przekładu manuskryptu.

Dzięki oryginalnemu wydaniu i późniejszym tłumaczeniom Arbatel pozostaje fascynującym spojrzeniem na starożytne porady duchowe oraz różne filozofie i poglądy na świat z XVI wieku.


Opracował: Amon
www.strefa44.pl
0 Udostępnień

Zostaw komentarz


*

code


  • Facebook

Szukaj temat