Biblia i Sumerowie – Potop i Anunnaki

Napisane przez Amon w Luty - 9 - 2020

W oczy rzuca się szereg niezwykłych podobieństw w obu relacjach. W Biblii to Bóg Jahwe postanawia zniszczyć ludzkość w potopie. W wersji z Sumeru ludzkość chcą zniszczyć bogowie Anunnaki. W Biblii Bóg ostrzega jedną osobę, aby się uratowała. W Sumerze jeden z bogów, Enki, ostrzega jedną osobę. Zarówno w Biblii jak i wg Sumerów człowiek który się ratuje był legendarnym patriarchą, który żył przez bardzo długi czas. I tu i tu człowiek ten dostaje zadanie zbudowania łodzi. I tu i tu łódź ma być pokryta smołą. I tu i tu łódź ma mieć kilka pokładów. I tu i tu człowiek ma zabrać na łódź swoją rodzinę. I tu i tu ma na nią zabrać zwierzęta. I tu i tu Bóg oraz bogowie zsyłają wiatry oraz deszcze tworzące potop. I tu i tu giną inni ludzie, oprócz tych zgromadzonych na arce.

I tu i tu bohater wysyła ptaki, aby sprawdzić czy wody opadły: w Biblii kruk i gołąb, w Sumerze kruk, jaskółka oraz gołąb. I tu i tu arka znajduje się na wysokiej górze. (czy aby na pewno?) I tu i tu bohater opuszcza arkę i zabija zwierzęta składając ofiarę. I tu i tu Bóg oraz bogowie czują miły zapach palonego mięsa. Zarówno Jahwe jak i Anunnaki decydują, że ludzkość zasługuje na dalsze życie i zawierają przymierze. Mamy tutaj cały szereg zdumiewających podobieństw. Historia jest praktycznie identyczna i różni się kilkoma detalami, np. w Biblii brakuje jaskółki, w Biblii potop trwa 40 dni i nocy, w Sumerze 7 dni i nocy, w Biblii jest jeden Bóg Jahwe, a w Sumerze wielu bogów Anunnaki. Historia sumeryjska jest znacznie dłuższa, starsza o ponad 1000 lat oraz bogatsza w szczegóły. Jak wskazuje Irving Finkel: „Kultowa historia potopu, Noego i Arki, jaką znamy dzisiaj, z pewnością wywodzi się z starożytnej Mezopotamii, współczesnego Iraku.”. Profesor teologii Helge Kvanvig: „Od ponad 100 lat naukowcy rozpoznają, że biblijna historia arki Noego oparta jest na starszych modelach mezopotamskich.” Czy ów potop miał zatem miejsce?

Musimy odpowiedzieć sobie na jedno zasadnicze pytanie: czy aby na pewno ów potop był ogólnoświatowy? Zarówno Sumerowie jak i Żydzi w tamtym czasie nie mieli pojęcia o istnieniu Antarktydy czy Australii. Nie wiedzieli o istnieniu Oceanii, dalekiej Azji, znacznej części Europy i Afryki, nie mieli pojęcia o istnieniu Ameryki Płn. ani Płd. Dla tych ludzi świat był obszarem, który znali i zamieszkiwali i który zamieszkiwały sąsiednie ludy. Naukowcy proponują zatem, że ów potop był lokalnym potopem na terenie Mezopotamii. Co ciekawe, zarówno Atra-Hasis jak i sumeryjski oryginał Eridu Genesis bardzo precyzyjnie podają, że potop zmiecie kraj Sumer oraz sumeryjskie miasta. Tylko tyle i aż tyle. Sumeryjski oryginał Eridu Genesis podaje wyraźnie:

„Z naszej ręki potop zaleje miasta oraz kraj; zapadła decyzja, że ludzkość ma zostać zniszczona.”
„Potop ogarnął miasta przez siedem dni i siedem nocy. Po tym, jak potop ogarnął kraj, po tym, jak zły wiatr rzucił wielką łódź na wielkich wodach wyszło słońce, rozchodząc się nad niebem i ziemią.”

Jak widzimy, sumeryjski oryginał wskazuje, że potop miał miejsce tylko w Sumerze, a nie na całym świecie. Tak samo wskazuje kopia, akadyjski epos Atra-Hasis. Co jeszcze ciekawsze, w żadnym z tych dwóch tekstów nie ma też informacji o tym, że wody przykryły góry a arka wylądowała na górze. Bohater wychodzi z arki i składa ofiarę w bliżej nieokreślonym miejscu. Lądowanie na górze pojawia się dopiero w Eposie o Gilgameszu, babilońskiej wersji która powstała setki lat po sumeryjskim oryginale. Potem ten sam fragment o górze został skopiowany do Biblii z Eposu o Gilgameszu. W najstarszych dwóch tekstach nie ma zatem żadnego globalnego potopu ani żadnych wód przykrywających góry. Historyk i archeolog Wilfred Lambert oraz profesor języków semickich Alan Millard rozwiązali tę zagadkę. Otóż jak wskazują, w sumeryjskiej wersji w wierszach 258–261, po powodzi rzeki król Ziusudra zamieszkał na ziemi kraju Dilmun, miejsca, w którym wznosi się słońce. W tej wersji opowieści łódź Ziusudry płynie w dół rzeki Eufrat do Zatoki Perskiej.

Sumeryjskie słowo KUR w wierszu 140 Eposu o Gilgameszu zostało zinterpretowane w języku akadyjskim jako „góra”, chociaż w języku sumeryjskim KUR znaczyło raczej „ziemia”, zwłaszcza obcego kraju. Stąd też zdaniem naukowców doszło do przekręcenia oryginalnego znaczenia i powstania historii o łodzi lądującej na górze. Pytanie, które musimy sobie zadać brzmi: czy w Sumerze był kiedyś jakikolwiek potop? W 1929 roku archeolog Leonard Woolley odkrył w mieście Ur dużą warstwę osadów rzecznych, poprzedzających kulturę Ubajd. Jego zdaniem był to ślad potopu. Problem polegał jednak na tym, że owe ślady pochodziły tylko z miasta Ur i są datowane na 3500 r.p.n.e. a zatem trochę za wcześnie. Ślady potopu powinny być późniejsze (3300-2800 r.p.n.e.) i powinny pochodzić z miasta Szuruppak. Czy zatem w Szuruppak miał kiedyś miejsce jakikolwiek potop? Odpowiedź brzmi: tak.

Archeolodzy ku swojemu zdumieniu odkryli dowody lokalnego potopu w Szuruppak (współczesne Tell Fara w Iraku) oraz różnych innych miastach sumeryjskich. Warstwa osadów rzecznych, datowana metodą radiowęglową na ok. 2900 r.p.n.e, przerywa ciągłość osadnictwa, rozciągając się aż 120 km na północ do miasta Kisz, które przejęło hegemonię po powodzi. Ceramika polichromowana z okresu Jemdet Nasr od 3200 do 2900 r.p.n.e. została odkryta bezpośrednio pod warstwą powodziową Szuruppak. Zgadza się to z biblijnym datowaniem. Jak wskazuje profesor studiów religijnych oraz biblijnych Barry Bandstra, potop w Szuruppak był lokalnym wydarzeniem spowodowanym spiętrzeniem rzeki Karun przez rozprzestrzenianie się wydm, zalewanie Tygrysu i jednoczesne obfite opady deszczu w regionie Niniwy, rozlewające się na Eufrat. Biorąc pod uwagę podobieństwa w mezopotamskiej historii powodzi i biblijnej relacji, wydaje się, że mają one wspólne pochodzenie we wspomnieniach z miasta Szuruppak, w którym król przetrwał potop.

Oddajmy teraz głos najwybitniejszemu sumerologowi w historii, jakim był profesor Samuel Noah Kramer: „Uzasadnione jest wyciągnięcie wniosków z obecnych dowodów, że mezopotamska opowieść o potopie i oparta na niej wersja Starego Testamentu została zainspirowana faktyczną katastrofą, która miała miejsce ok. 3000 r.p.n.e. pozostawiając ślady archeologiczne w Szuruppak, Kisz i prawdopodobnie w wielu innych miejscach, które dopiero zostaną odkryte.”


Źródło: www.wykop.pl
Autor: Gorti
1 Udostępnień

Zostaw komentarz


*

code


  • Facebook

Szukaj temat