Geologiczne bicie serca Ziemi to tajemnicze zjawisko, które nasza planeta generuje co 27,5 miliona lat. Po raz pierwszy zostało ono odkryte przez Johna Olivera, badacza z Obserwatorium Geologicznego Uniwersytetu Columbia. Dziś, po porównaniu wszystkich faktów dotyczących rozwoju naszej planety w ciągu ostatnich 260 milionów lat, naukowcy doszli do wniosku, że istnieje pewien zapis czasu.

Po przeprowadzeniu badań starożytnych wydarzeń naukowcy doszli do wniosku, że nasza planeta ma stałe geologiczne “bicie serca”, które powtarza się co 27,5 mln lat. Nie po raz pierwszy badacze rozważali hipotezę o cykliczności historii geologicznej, w tym takich wydarzeń jak aktywność wulkaniczna i masowe wymierania. Dotychczasowe metody nie pozwalały jednak na dostatecznie dokładne oszacowanie “wieku” niektórych zdarzeń geologicznych, co znacznie utrudniało obliczenia, a w konsekwencji wyciąganie wniosków. Jednak ostatnie postępy w technologii datowania radioizotopowego pozwoliły naukowcom zrewidować i udoskonalić chronologię geologiczną.

W 1993 r. Rampino i Caldeira opublikowali wyniki analiz spektralnych zapisów ważnych wydarzeń geologicznych z ostatnich 260 mln lat. Dane te pochodziły z kompilacji najlepiej określonych wieków 77 zdarzeń z dotychczasowej literatury geologicznej. Wydarzenia te obejmowały epizody wymierań morskich, dane paleoklimatyczne (w postaci wieku głównych interwałów oceaniczno-anoksycznych i dużych osadów ewaporytowych), impulsy kontynentalnego wulkanizmu powodziowo-bazaltowego, zmiany w tempie rozprzestrzeniania się dna morskiego, wahania poziomu morza wyrażone przez sekwencje stratygraficzne oraz wydarzenia orogeniczne (tektoniczne). Odnotowali oni dziesięć skupisk zdarzeń geologicznych w ostatnich 260 mln lat, ze średnim odstępem ~ 26 mln lat, a następnie przeprowadzili analizę transformaty Fouriera całego zbioru danych z 77 zdarzeń i znaleźli statystycznie istotną okresowość ~26,6 mln lat na poziomie ufności 99,9%. Analizy spektralne siedmiu poszczególnych klas zdarzeń dały dominujący okres w zakresie od 26,2 mln do 30,6 mln lat, z fazą tego okresu (t0) wahającą się między 8,4 mln a 11,7 mln lat.

Badania te opierały się na najlepiej datowanych wydarzeniach geologicznych w momencie publikacji w latach 80-tych i wczesnych 90-tych. W ciągu ostatnich 25 lat nastąpiło jednak znaczne udoskonalenie radioizotopowych technik datowania (np. wieku U-Pb cyrkonu i 40Ar/39Ar) a także zmiany geologicznej skali czasu. Mając to na uwadze, dokonaliśmy kompilacji zaktualizowanych zapisów zdarzeń geologicznych, wykorzystując najlepsze dostępne w najnowszej literaturze dane wiekowe odnoszące się do czasów 89 rozpoznanych głównych zdarzeń geologicznych w ciągu ostatnich 260 mln lat (tab. 1), a następnie poddaliśmy te dane nowym testom korelacji i analizom spektralnym.

Wnioski

Przeprowadziliśmy analizę ruchomych okien i analizę spektralną zapisu 89 głównych zdarzeń geologicznych z ostatnich 260 mln lat, w tym wymierań morskich i niemorskich, zjawisk oceaniczno-anoksycznych, oscylacji poziomu morza, erupcji kontynentalnych typu “flood-basalt”, pulsów magmatyzmu wewnątrzpłytowego i zmian tempa rozprzestrzeniania się dna morskiego. Analiza ruchomych okien pokazuje dziesięć szczytów (lub skupisk) w liczbie datowanych zdarzeń (szczyty liczące od 5 do 11 zdarzeń) w ciągu ostatnich 260 mln lat, koncentrujących się na ~ 10, 34, 63, 95, 122, 141, 184, 201, 217 i 255 mln lat temu, ze średnim odstępem między szczytami wynoszącym 27,5 mln lat. Analiza Fouriera wieku tych zdarzeń dała widma ze znaczącymi pikami w wieku 27,5 mln lat i 8,9 mln lat. Podobne cykle 26-36 mln lat i 8-10 mln lat zostały odnotowane w tych i innych aspektach zmian geologicznych i klimatycznych. Jednak kwestia dokładnej długości cykli, która może zależeć od zastosowanych technik statystycznych i różnic w różnych zestawach danych, pozostaje nadal otwarta.

Korelacje i cykliczność obserwowane w epizodach geologicznych mogą być w całości funkcją globalnej wewnętrznej dynamiki Ziemi, wpływającej na globalną tektonikę i klimat, ale podobne cykle na orbicie Ziemi w Układzie Słonecznym i w Galaktyce mogą nadawać tempo tym wydarzeniom. Niezależnie od tego, jakie jest pochodzenie tych cyklicznych epizodów, ich występowanie przemawia za tym, że zapis geologiczny jest w dużej mierze okresowy, skoordynowany i z przerwami katastroficzny, co różni się od poglądów większości geologów.


Opracował: Amon
www.strefa44.pl
0 Udostępnień
Kategorie: Nauka / Kosmos

Zostaw komentarz


*

code


  • Facebook

Szukaj temat