Gdzie spotykają się buddyzm i joga

Napisane przez Amon w sierpień - 25 - 2021


Joga i buddyzm wywodzą się z tej samej indyjskiej linii, ale pozostają odrębnymi ścieżkami duchowymi. Mimo to, istnieje naturalne przenikanie się tych dwóch dziedzin i wzajemny szacunek pomiędzy praktykującymi każdą z nich. Buddyjska praktyka medytacyjna i Joga są naprawdę przydatne w naszym codziennym życiu. To połączenie ma na celu rozwinięcie koncentracji umysłu, spokoju i wglądu. Buddyjska medytacja i joga są bardzo przydatne w zmniejszaniu cierpienia i oczyszczaniu umysłu z błędnych przekonań.

Historia Jogi Buddyjskiej

Wzmianki o hatha jodze poprzedzają okres buddyzmu (6 wiek p.n.e.) o wiele wieków. Hatha Joga była pierwotnie rozwijana jako integralna część Ścieżki Duchowej oraz jako przygotowanie do wyższych praktyk medytacyjnych. Wraz z narodzinami Buddy w VI w. p.n.e. i późniejszą popularnością jego nauk medytacja stała się jednym z głównych przejawów duchowej praktyki wraz z ćwiczeniami Jogi zaprojektowanymi w celu uspokojenia umysłu w tym stanie.

Ponad 500 lat po śmierci Buddy w Indiach powstały dwa wielkie ośrodki idei buddyjskich. Nalanda stała się centrum Hinajany – Buddyzmu Wąskiej Ścieżki, a Mingar stał się centrum Mahajany – Buddyzmu Wielkiej Ścieżki.

Buddyzm Wąskiej Ścieżki rościł sobie prawo do ortodoksji, podczas gdy Większa Ścieżka przyjęła bardziej liberalny pogląd na nauki Buddy, a także włączyła pewne praktyki, które nie były bezpośrednio poruszane przez Buddę za jego życia. Obejmowało to niektóre rdzenne praktyki tantryczne, w tym ćwiczenia Hatha Jogi.

Buddyzm, Medytacja i Joga

Wczesny Buddyzm włączył medytację do swojej praktyki. W rzeczywistości najstarsze wyrażenie Jogi można znaleźć we wczesnych kazaniach Buddy. Nowatorskie nauczanie Buddy mówiło, że medytacja powinna być połączona z praktyką uważności, w czym Joga może pomóc praktykującemu. Tak więc różnica pomiędzy nauczaniem Buddy a jogą przedstawioną w innych wczesnoindyjskich tekstach jest uderzająca. Sama medytacja nie jest celem, według Buddy, i nawet najwyższy stan medytacyjny nie jest wyzwalający. Zamiast osiągać nicość, Budda nauczał, że musi mieć miejsce jakiś rodzaj mentalnej aktywności: oparty na praktyce uważnej świadomości.

Jogiczne myśli Buddy również odbiegały od innych tradycyjnych myśli, a ich istotą było to, że ich punktem odniesienia stał się mędrzec, który jest wyzwolony w życiu.

Badanie związku między jogą, „sensem życia” i wdzięcznością wykazało, że istnieje silna korelacja między regularną praktyką jogi a „wyższym poczuciem sensu życia”.

Połączenie buddyzmu, jogi i psychologii pozytywnej

„Zarówno mnich buddyjski, jak i psycholog kliniczny pracują w kierunku zrozumienia sił, które determinują życie wewnętrzne.” -Noah Levine

Podstawowe tematy samodyscypliny, mindfulness, koncentracji i „bycia w teraźniejszości” są wprowadzane zarówno w filozofii buddyjskiej, jak i jogi. Można je łatwo porównać do koncepcji samokontroli i przepływu prezentowanych przez psychologię pozytywną.

Najważniejszą korelacją jest jednak ta dotycząca „kontrolowania naszego umysłu” i myśli. Coś, co można zrobić w pracy, na przykład poprzez medytację.

Według badań przeprowadzonych przez Noah Levine, korelacje pomiędzy filozofią jogiczną i buddyzmem to „wewnętrzne dobre samopoczucie” i „posiadanie właściwych myśli”. W dziedzinie psychologii pozytywnej Martin Seligman (pionier psychologii pozytywnej) prezentuje podobną ideę, że wzorce myślenia, które są „złe” lub „pesymistyczne” mogą prowadzić do cierpienia. Seligman dostarcza mentalnego „zestawu narzędzi” do osiągnięcia tego, co nazywa przyjemnym życiem poprzez umożliwienie ludziom konstruktywnego myślenia o przeszłości, nabrania optymizmu i nadziei na przyszłość, a w rezultacie osiągnięcia większego szczęścia w teraźniejszości.

Co więcej, badania nad związkiem między jogą, „sensem życia” i wdzięcznością wykazały, że istnieje silna korelacja między regularną praktyką jogi a „wyższym poczuciem sensu życia”. Wydział Psychologii, Uniwersytet Wschodniego Londynu, Wielka Brytania).

Co więcej, badania dr Suzanne Newcombe wykazały, że 85% respondentów przypisuje praktyce jogi zwiększone poczucie sensu życia. Wielu praktykujących w tym badaniu zaoferowało również jakościowe refleksje na temat ich osobistego doświadczenia eudemonicznego dobrostanu, obejmujące takie idee jak joga dająca ich życiu zakorzenienie i poczucie celu oraz joga stanowiąca część ich tożsamości.


Opracował: Amon
www.strefa44.pl
0 Udostępnień

Zostaw komentarz



  • Facebook

Szukaj temat