Nadprzyrodzone moce świętych drzew w starożytnych kulturach

Napisane przez Amon w październik - 14 - 2021


Niektóre starożytne kultury wierzyły, że wiele duchów i boskich istot zamieszkuje otaczający je świat i że ludzie mogą nawiązać z nimi kontakt. Ten rodzaj duchowej praktyki nazywany jest animizmem. Animizm (lub religia ludowa) to religia, która widzi ducha lub siłę duchową stojącą za każdym wydarzeniem, a wiele obiektów świata fizycznego ma jakieś duchowe znaczenie. W Europie i Azji jedną z pozostałości tej starożytnej religii można dostrzec w czci lub kulcie drzew.

Drzewa są głównymi przetwórcami energii słonecznej, która jest niezbędna dla naszej egzystencji. Wydają kwiaty, owoce, drewno lub lekarstwa i były czczone przez Hindusów jako wyraz wdzięczności.

Od Upsali w Szwecji, przez Litwę, aż po Rzym, drzewa i ich gaje odgrywały ważną rolę duchową i religijną. Na przykład w Rzymie święte drzewo figowe Romulusa było czczone przez cały okres istnienia imperium rzymskiego. Jeśli obywatelowi wydawało się, że drzewo usycha, wybuchała wrzawa i płacz, a współobywatele biegali z wiadrami wody, jakby gasili pożar.

Kult drzewka w chrześcijaństwie

Święta Bożego Narodzenia są z pewnością niekompletne bez choinki. Kupno choinki oznacza początek świąt. To właśnie pod tym drzewkiem piętrzą się prezenty! Zapach jodły lub sosny nie może być oddzielony od niesamowitego smaku grzanego wina.

Dekorowanie choinki jest typowym rytuałem rodzinnym. Drzewko symbolizuje nasze panowanie nad surowym zimowym lasem i wiarę w udomowienie dzikiego gatunku. Choinka przystrojona w światełka przypomina nam o zbliżającej się śmierci, a żłóbek świętuje narodziny.

Pochodzenie choinki wywodzi się z tradycji pogańskich

Choinka ma nierówny związek z świętem religijnym. Pomijając osobliwego drewnianego anioła lub gwiazdę, choinka jest z pewnością czymś odrębnym od innych obchodów Narodzenia Pańskiego. Ostrokrzew i bluszcz symbolizują wiecznie zielone życie i dobrze pasują do kontekstu chrześcijaństwa. Głóg również ma głęboki związek z chrześcijaństwem. Cierń z okolic Glastonbury, który zakwitał na Wielkanoc i Boże Narodzenie w pobliżu Glastonbury Tor, stał dumnie w dolinie, dopóki nie został ścięty przez wandali w 2010 roku. Pomimo tego, że drzewa te zajmują ważne miejsce w Biblii, chrześcijanie byli podejrzliwi wobec kultu drzew z powodu argumentu związanego z drzewem poznania w Edenie.

Ilustracja przedstawiająca św. Bonifacego ścinającego olbrzymi dąb w Niemczech na początku VIII wieku

Jim Robbins, amerykański autor książki „Człowiek, który sadzi drzewa”: Jego zdaniem choinki mają pogańskie pochodzenie. Pytanie brzmi, dlaczego poganie czcili drzewa? Wiele kultur uważało, że drzewa są antenami dla boskich energii.” Mieszkańcy Irlandii podążali za prawem Brehon dotyczącym lasu i mieli określone zasady, jak traktować drzewo. Las był uważany za święte miejsce. Chociaż może to brzmieć nieco hipisowsko, badania ujawniły, że świerki Sitka w Szkocji noszą w swoich pniach ślady eksplodujących supernowych. Wspólna dla całego świata idea w mitologii głosi, że drzewa są związane z niebem.

Na przykład Celtowie uważali cis za święte drzewo i zbierali się na polanach w celu odprawiania rytuałów. Kiedy zadebiutowali chrześcijanie, budowali kościoły w dotychczasowych świętych miejscach, aby zjednać sobie pogan.

Z czasem nowe rytuały połączyły się z dawnymi, przedchrześcijańskimi. Innymi gatunkami drzew, które otaczano szczególną czcią, były dęby.

Podobnie w Wielkiej Brytanii, w epoce wiktoriańskiej, książę Albert i Charles Dickens ugruntowali miejsce choinki. Stworzyli oni obraz szczęśliwej rodziny zbierającej się u podstawy drzewka. Idea ta zgrabnie wpisuje się w dzisiejszą epokę ekonomiczną. Drzewko jest rodzajem słupa totemowego kapitalizmu i zaprasza do sprzedawania, kupowania i dawania rzeczy. Jednak inne religie mają mniej burzliwy związek z drzewami. We wczesnych populacjach drzewa były źródłem pożywienia, paliwa i schronienia. Do połowy XIX wieku drzewa były wyższe niż prawie każda struktura stworzona przez człowieka. Ponieważ miały dłuższą skalę czasową niż ludzie, drzewa stały się punktami centralnymi dla duchowości.

Robbins cytuje: „To kawałki eko-technologii. Osiągają wiele niesamowitych rzeczy. Filtrują wodę, chłodzą miasta, zmniejszają zanieczyszczenie powietrza na obszarach miejskich. Teraz uświadamiamy sobie, jak bardzo są ważne”.

I dodaje: „I chociaż mogą nie pasować do chrześcijańskiej tradycji, choinki mogą mieć ważną pozytywną rolę w czasie Bożego Narodzenia. Pod warunkiem, że zostały wyhodowane do tego celu; dobrze, że drzewka są wnoszone do domu o tej porze roku. Drzewko w salonie przypomina ludziom o naturze – jej zapachach, widokach i cieple. Drzewa są w poważnych tarapatach. Musimy przywrócić poczucie cudowności wokół nich”.

Znaczenie drzew w innych religiach

Starożytne indyjskie pisma święte, takie jak Wedy i Upaniszady, uznają drzewa za Kalpavriksha (spełniające życzenia) i Chaityavriksha (obrońcę istot żywych) za bóstwa, co wskazuje, że czczenie drzew jest z pewnością starożytną praktyką. Starożytni Aryjczycy czcili naturę. Podążali za kilkoma rytuałami, aby oddać szacunek wszystkim żywym istotom, które obejmowały rośliny, drzewa i inne elementy.

Kalpataru, boskie drzewo życia strzeżone przez mityczne stworzenia Kinnara i Kinnari, latające Apsara (żeński duch chmur i wód w mitologii hinduskiej i buddyjskiej) i Devata – świątynia Pawon z VIII wieku, Jawa, Indonezja.

Drzewo Banian (Figowiec bengalski)

Drzewo banian ma ogromne znaczenie dla wielu azjatyckich religii. Drzewo te reprezentuje wiele gatunków fig. Jest uważane za zacienione miejsce, gdzie spotykają się handlarze. Drzewo epifityczne owija się wokół drzewa gospodarza i zagłębia swoje korzenie w ziemię, co jest uważane za doskonałą metaforę sił poza ludzką kontrolą lub walki.

Głowa Buddy z piaskowca porośnięta przez drzewo banian, park historyczny Ayutthaya, Tajlandia

W hinduizmie drzewo banian jest uważane za miejsce spoczynku Pana Kryszny. Występuje ono w indyjskim eposie Bhagavad Gita, gdzie Pan Kryszna używa tego drzewa, aby wyjaśnić sens życia. Drzewo banian jest święte dla buddystów, którzy uważają je za miejsce refleksji. Buddyści wierzą, że Budda siedział pod drzewem banian przez siedem dni, poddając się refleksji po osiągnięciu oświecenia. Uważa się, że w wijących się gałęziach tego drzewa mieszkają duchy i zjawy.

Święta figa

Święta figa lub drzewo Bodhi jest tym, pod którym Budda osiągnął oświecenie w Bodh Gaya w Bihar, północno-wschodnie Indie. Miejsce to jest nadal uważane za najważniejszą świątynię buddyjską i jest znanym celem pielgrzymek. Na początku tego roku, miejsce to zostało zbombardowane przez terrorystów, raniąc wielu mnichów. Chociaż oryginalne drzewo zostało zniszczone dawno temu, uważa się, że drzewo Bodhi na tym miejscu pochodzi od tego pierwszego poprzez potomstwo na Sri Lance.

Budda pod drzewem Bodhi (Źródło obrazu)

Drzewo figowe jest również nazywane w hinduizmie drzewem peepul. Hindusi kojarzą korzenie drzewa z Panem Brahmą (stwórcą wszechświata), pień drzewa z Panem Wisznu (obrońcą i opiekunem), a liście drzewa z Panem Sziwą (niszczycielem).

Klon jaworowy

Drzewo jawor jest uważane za starożytne święte drzewo. W starożytnym Egipcie, drzewo to było jednym z większych i silniejszych rodzimych gatunków, które znajdowało się na skraju pustyni, tradycyjnym miejscu nekropolii. Zgodnie z Księgą Umarłych, dwa jawory wyznaczały punkt na horyzoncie, gdzie Ra lub bóg słońca wstawał każdego ranka. W niektórych przykładach drzewa te są personifikowane jako ssące zmarłych swoimi gałęziami.

Adoracja wschodzącego Słońca między dwoma jaworami, między drzewami białe bycze cielę. W egipskich mitach z Heliopolis (greckie: „Miasto Słońca”), biblijnego ON, Słońce miało wschodzić każdego dnia między dwoma jaworami.

Baobab

Dzięki swoim ogromnym rozmiarom, długiemu życiu i niezwykłemu kształtowi, baobab był w centrum uwagi niektórych afrykańskich społeczeństw. Baobab jest narodowym symbolem Madagaskaru, gdzie prymitywne społeczeństwa wierzyły, że duchy zmarłych mieszkają w jego gałęziach. To przekonanie jest podobne do tego, jakie drzewo banian ma na Wschodzie. Baobaby były centralnymi punktami spotkań i porad dla kilku społeczności.

Mieszkańcy wierzą, że te masywne drzewa kryją w sobie duchy śmierci i dlatego nazywane są również świętymi baobabami.

Drzewa rdzennych Amerykanów

Amerykańskie plemiona są zagorzałymi czcicielami drzew, ponieważ otaczają je rozległe lasy. Robbins zdradza: „Niedaleko miejsca, w którym mieszkam [w Montanie], rdzenni Amerykanie przybywali ze wszystkich stron, aby oddać cześć sosnie ponderosa. Na jej gałęziach wieszali różne rzeczy – wstążkę, mięso, tytoń, monety – pod pewnymi względami wyglądało to jak choinka. Ta idea oddawania czci drzewu jest powszechna na całym świecie. Im więcej ludzi coś czci, tym bardziej staje się to święte.”

Rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej od wieków pili herbatę z igieł sosnowych, aby zapobiegać chorobom oraz leczyć kaszel i przeziębienia. Tubylcy zapoznali europejskich osadników z herbatą z igieł sosny jako sposobem na zwalczanie szkorbutu, śmiertelnej choroby powodowanej przez niedobór witaminy C.

Związek pomiędzy różnymi rodzajami drzew, roślin i kwiatów a praktykami religijnymi jest głęboki i znaczący. Praktyka kultu drzew oparta jest na systemie myślowym, że każda żywa istota, w tym rośliny i drzewa, jest indywidualną osobowością, którą należy szanować.


Opracował: Amon
www.strefa44.pl
0 Udostępnień

Zostaw komentarz


*

code


  • Facebook

Szukaj temat