Związek pomiędzy umysłem a mózgiem jest zagadką, która ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia naszego istnienia jako istot czujących. Niektórzy twierdzą, że umysł jest wyłącznie funkcją mózgu – świadomość jest produktem pracy neuronów. Jednakże część osób stara się naukowo zrozumieć istnienie umysłu niezależnego od mózgu lub przynajmniej w pewnym stopniu od niego oddzielonego. Recenzowane czasopismo naukowe NeuroQuantology łączy neuronaukę i fizykę kwantową – interfejs, który niektórzy naukowcy wykorzystali do zbadania tej fundamentalnej relacji między umysłem a mózgiem.

Artykuł opublikowany w wydaniu NeuroQuantology z września 2017 r. zawiera przegląd i rozwinięcie aktualnych teorii świadomości, które wynikają z tego spotkania neuronauki i fizyki kwantowej.

Dr. Dirk Meijer

Dr Dirk K.F. Meijer, profesor na Uniwersytecie w Groningen w Niderlandach, stawia hipotezę, że świadomość znajduje się w polu otaczającym mózg. Pole to znajduje się w innym wymiarze. Dzieli się informacjami z mózgiem m.in. poprzez splątanie kwantowe. I ma pewne podobieństwa do czarnej dziury. Pole to może być w stanie odbierać informacje z pola magnetycznego Ziemi, ciemnej energii i innych źródeł. Następnie “przekazuje informacje o falach do tkanki mózgowej, która … odgrywa zasadniczą rolę w szybkim świadomym i podświadomym przetwarzaniu informacji” – napisał Dirk.

Innymi słowy, “umysł” jest polem, które istnieje wokół mózgu; odbiera ono informacje spoza mózgu i przekazuje je do niego w niezwykle szybkim procesie.

Opisał to pole jako ” holograficznie ustrukturyzowane pole”, “receptywną mentalną przestrzeń działania”, “metapoznawczą domenę” oraz “globalną przestrzeń pamięci osoby”.

W neuronauce istnieje nierozwiązana zagadka zwana “problemem wiązania”. Różne części mózgu są odpowiedzialne za różne rzeczy: niektóre części pracują nad przetwarzaniem koloru, inne nad przetwarzaniem dźwięku, i tak dalej. Ale wszystko to w jakiś sposób łączy się w jednolitą percepcję, czyli świadomość. Informacje łączą się i wchodzą w interakcje w mózgu szybciej, niż można to wytłumaczyć naszym obecnym rozumieniem transmisji neuronowych w mózgu. Wygląda więc na to, że umysł to coś więcej niż tylko neurony pracujące w mózgu. Neurobiolodzy wciąż poszukują mechanizmu, który pozwoliłby na takie “wiązanie” różnych części mózgu w procesie przetwarzania informacji. Meijer wskazał na splątanie kwantowe i tunelowanie jako część odpowiedzi. Splątanie kwantowe to zjawisko, w którym cząsteczki wydają się być połączone na ogromne odległości. Gdy na jednej z cząstek wykonywane są działania, odpowiadające im zmiany obserwowane są jednocześnie na pozostałych.

Tunelowanie kwantowe to zjawisko, w którym cząstka przechodzi przez barierę, której zgodnie z fizyką klasyczną nie powinna być w stanie przekroczyć. Te kwantowe zjawiska pozwalają na procesy tak szybkie, że nie da się ich wyjaśnić za pomocą fizyki klasycznej. Dlatego mogą one pomóc w wyjaśnieniu ultraszybkich podświadomych procesów umysłowych.

Gdyby “umysł” lub pole mentalne mogło w ten sposób oddziaływać z mózgiem, mógłby to być krok w kierunku wyjaśnienia szybkości procesów mentalnych. Meijer wykorzystuje również falowo-cząsteczkową naturę materii w fizyce kwantowej, aby wyjaśnić związek między polem mentalnym a mózgiem. Zasadniczo zasada ta głosi, że elektrony i fotony istnieją w formie fal, ale mogą również zachowywać się jak cząstki. W pewnym sensie są one zarówno falami, jak i cząstkami. Podobnie, Meijer powiedział, że pole mentalne jest zarówno niematerialne, jak i, w tym samym czasie, fizycznie częścią mózgu: “Proponowana mentalna przestrzeń robocza jest uważana za niematerialną, ale w odniesieniu do indywidualnego mózgu wchodzi w niedualną relację fala/cząstka zgodnie z zasadami fizyki kwantowej: jest bezpośrednio zależna od fizjologii mózgu, ale nie redukowalna do niej”.

Umysł i mózg, według Meijera, są ze sobą połączone. Są zjednoczone, a jednak odrębne. Taki pozorny paradoks jest charakterystyczny dla fizyki kwantowej.

Meijer stawia hipotezę, że pole mentalne znajduje się w innym wymiarze: “To, że nie możemy bezpośrednio postrzegać tego aspektu informacyjnego, jest tradycyjnie przypisywane ukrytemu czwartemu wymiarowi przestrzennemu …, którego nie można zaobserwować w naszym trójwymiarowym świecie, ale można go matematycznie wyliczyć”. Wyjaśnił, że wspomniany czwarty wymiar przestrzenny nie dotyczy czasu (czas jest powszechnie opisywany jako “czwarty wymiar”). Jest to raczej koncepcja czasoprzestrzeni, która obejmuje cztery wymiary przestrzenne plus czas (“struktura czasoprzestrzenna 4+1”). Przytoczył badania, które sugerują, że ta koncepcja wymiarów mogłaby pogodzić rozbieżności pomiędzy tradycyjną fizyką a fizyką kwantową, które nękają dzisiejszych naukowców. Umysł egzystowałby w czwartym wymiarze przestrzennym.

Meijer wyobraża sobie rodzaj ekranu lub granicy pomiędzy światem zewnętrznym a indywidualnym polem mentalnym. Porównuje on tę granicę do horyzontu zdarzeń czarnej dziury. “Zakłada się, że informacje wchodzące z zewnątrz do czarnej dziury nie są tracone, ale … są raczej rzutowane na jej zewnętrzny ekran, zwany ‘horyzontem zdarzeń'” – pisze Meijer. “Świadomość jest warunkiem granicznym pomiędzy osobliwością (czarną dziurą) a przestrzenią wewnątrz mózgu”. Horyzont zdarzeń oddziela “mentalny model rzeczywistości do wewnętrznego użytku w każdej jednostce” od wszystkiego, co istnieje poza nim. Jest on jednak połączony z “uniwersalną matrycą informacyjną”.

Meijer opisał za pośrednictwem poczty elektronicznej, jak ta “dynamiczna holograficzna granica” zbiera informacje z wnętrza mózgu, jak również z “pól informacyjnych, w których nasz mózg jest na stałe osadzony”. Powiedział: “W ten sposób jest pośrednio połączony z uniwersalną matrycą informacyjną”.

Geometryczny kształt znany jako torus jest dobrze dopasowany do natury i funkcji, które Meijer przypisuje polu mentalnemu.

Meijer przedstawił różne powody w ramach teorii fizyki, dla których ten kształt został wybrany dla jego hipotezowanego pola mentalnego. Jeden z powodów związany jest z teorią oscylacji aktywności elektrycznej w mózgu.

Zagnieżdżona struktura torusa zaproponowana przez Dr. Dirka Meijera dla pola mentalnego połączonego z mózgiem.

Rytmy te zostały porównane do mikroskopijnych cech wszechświata, takich jak te opisane przez Teorię Strun. Meijer opisał je jako “wielowymiarowe ruchy torusa”. Struktura torusa występuje w fizyce od mikroskali do ekstremalnej makroskali czarnych dziur i wszechświata jako całości, wyjaśnił Meijer. Może ona być kluczowa w dynamicznym integrowaniu informacji w umyśle i mózgu.

Meijer omawia szersze implikacje dla filozofii relacji umysł-materia

Meijer pisze: “Nasza praca może bezpośrednio przyczynić się do odpowiedzi na słynne pytanie [kognitywistów i filozofów](…): jak coś niematerialnego, jak subiektywne doświadczenie i samoświadomość, może powstać z materialnego mózgu?”.

Zdolność pola mentalnego do odbierania informacji z innych pól, tak jak pojmuje to Meijer, mogłaby również wyjaśnić niektóre anomalne zjawiska, takie jak postrzeganie pozazmysłowe, zauważył. Jego zdaniem, “Świadomość może być uważana za najbardziej podstawowy budulec natury i w konsekwencji jest obecna na wszystkich poziomach struktury rzeczywistości.”

Odkąd pojawiła się fizyka kwantowa, naukowcy badają jej zdolność do wyjaśnienia świadomości. Praca Meijera wpisuje się w te poszukiwania. Inna teoria, zwana “orkiestrową redukcją obiektywną” lub “Orch-OR”, została opracowana przez fizyka Sir Rogera Penrose’a i anestezjologa Dr. Stuarta Hameroffa. Na swojej stronie internetowej Hameroff opisuje tę teorię: “… sugeruje ona, że świadomość powstaje z kwantowych wibracji w polimerach białkowych zwanych mikrotubulami wewnątrz neuronów mózgu.” Podobnie jak Meijer, Penrose i Hameroff stwierdzili, że “istnieje związek między biomolekularnymi procesami zachodzącymi w mózgu a podstawową strukturą wszechświata”. Wezwali oni również do poważnej zmiany w sposobie postrzegania świadomości przez naukowców. Hameroff powiedział w wywiadzie dla bloga Singularity: “Większość naukowców nie potrafi wyjaśnić świadomości w mózgu, więc nie mogą powiedzieć, że świadomość poza mózgiem jest niemożliwa”.

Dr Dirk Meijer dostarczył The Epoch Times aktualizację swojego artykułu, wyjaśniając, że tunelowanie kwantowe i splątanie nie są najbardziej prawdopodobnymi metodami transferu informacji pomiędzy polem mentalnym a mózgiem. Wykazano, że te dwa zjawiska zapewniają jedynie korelację pomiędzy dwoma cząsteczkami, niekoniecznie zaś transfer informacji (choć może się to okazać prawdą przy dalszych badaniach).

Raczej rezonans fal kwantowych jest bardziej prawdopodobnym mechanizmem niezwykle szybkiego przetwarzania informacji w mózgu. Oznacza to, że zamiast sygnałów przesyłanych między neuronami w mózgu, informację natychmiast przekazuje wzór falowy, który obejmuje wszystkie neurony, a także pole mentalne. Wyobraź sobie falę wibracyjną, która wznosi się i opada w spójnym wzorze i biegnie przez cały mózg, a nawet poza nim. Ten wzór przekazuje informacje, które mogą być zrozumiane przez receptory wibracyjne w twoim mózgu. Wszystko to dzieje się w wymiarze i na poziomie mikroskopowym, który nie jest bezpośrednio zauważalny przez konwencjonalne instrumenty naukowe, którymi dysponujemy obecnie, ale może być uzyskany poprzez modelowanie fizyczne i matematyczne.


Opracował: Amon
www.strefa44.pl
0 Udostępnień

Zostaw komentarz


*

code


  • Facebook

Szukaj temat