Ślad po zatopionym lądzie Mu? Dziwne struktury na Celebesie

Napisane przez Amon w Styczeń - 28 - 2019

Dolina Bada znajduje się na wyspie Sulawesi (Celebes) w Indonezji, na terenie Parku Narodowego Lore Lindu. Jego główną atrakcją jest ponad 400 megalitycznych rzeźb rozsianych po całym miejscu, z których 30 posiada antropomorficzne przedstawienia.

 Uważa się, że setki tych posągów sięga XIV wieku i nazywane są watu („kamień”) w lokalnym języku Badaic i arca („statua”) w języku indonezyjskim. Jak zwykle bywa w przypadku podobnych struktur cel megalitów i ich budowniczowie pozostają owiani tajemnicą.

Rzeźby odkryli zachodni archeologowie w 1908 roku, a ich wiek waha się od 1000 do 5000 lat, co oznacza, że ​​mogą być co najmniej 500 lat starsze, niż pierwsze posągi Moai z Wyspy Wielkanocnej. Niektórzy badacze uważają, że są one związane z megalityczną kulturą Laosu, Kambodży i części Indonezji, gdzie pojawiły się różne przykłady megalitów. Jednak posągi z Bada Valley są unikalne w całej Azji Południowo-Wschodniej ze względu na ich morfologię.

 

 

 

Lokalne legendy kojarzą je z kultem przodków, ale także z ofiarnymi rytuałami, a nawet mitami o morderstwach przestępców i grabieżców w bardzo dawnych czasach. Mówi się, że osobnik o imieniu Tokala’ea był gwałcicielem zamienionym w kamień, a głębokie cięcia w skale reprezentują blizny od noży. Kolejny posąg o imieniu Tadulako – kiedyś zaufany opiekun wioski, który po kradzieży ryżu zamienił się w granit – został pozostawiony, by spoglądać na dolinę mieszkańców, których sam zdradził.

Jeszcze w dzisiejszych czasach niektórzy miejscowi wierzą, że kamienie mają nadprzyrodzone moce i są w stanie poruszać się same, a wielu przypisuje je naszym starożytnym przodkom i istotom, które przybyły z niebios tysiące lat temu. Archeolodzy do tej pory zidentyfikowali rzeźby zarówno męskie, jak i żeńskie, zróżnicowane pod względem reprezentacji genitaliów i cech twarzy, takich jak długie włosy u kobiet. Inne przedstawienia są prostsze, z twarzami oznaczonymi prostą linią do brwi, policzków i podbródka. Większość megalitycznych postaci stoi samotnie, bądź w towarzystwie niewielkiej liczby posągów rozproszonych i tworzących grupy. Co ciekawe, niektóre posągi osiągają nawet 4,5 metra wysokości. Niektóre statuy reprezentują zwierzęta. Rzeźby przedstawiające ludzi, posiadają ogromne głowy o masywnych oczach. Większość posągów upadła i pozostała w połowie pochowana nad brzegami rzek lub pośrodku pól.

Oprócz rzeźb na Celebesie znajdują się inne zadziwiające sztuczne struktury zwane kalambas. Archeolodzy odkryli, że niektóre z nich mają okrągłą dziurę w środku, podczas gdy inne zawierają dwa otwory i są podzielone pośrodku. Pomimo faktu, że rzeczywiste użycie zbiorników pozostaje tajemnicą, niektórzy twierdzą, że były one używane, jako wanny dla szlachty lub królów, cysterny na wodę lub trumny.

Naukowcy uważają, że obiekty były dawniej przykryte, ponieważ znaleźli masywne pokrywy kamienne w ich pobliżu- a zatem hipoteza wanny odpada. Jednakże, podobnie jak w przypadku masywnych rzeźb megalitycznych, prawdziwy cel i pochodzenie kalambas pozostają głęboką tajemnicą, której archeologowie nie byli w stanie rozwiązać do dnia dzisiejszego. Co ciekawe, badacze nie znaleźli żadnych narzędzi ani innych dowodów starożytnych kultur, które mogły je zbudować.


Czyżby opisane wyżej struktury są pozostałością po cywilizacji Mu rozwijającej się na zatopionym obecnie lądzie Mu? Żadna prymitywna kultura nie byłaby w stanie stworzyć czegoś podobnego, więc być może jest to dobry trop, tym bardziej, że nawet uczeni nie mają odwagi mówić o ewentualnych twórcach, ponieważ po prostu brakuje im kontekstu historycznego.

Źródło: www.lukaszkulak92.wordpress.com

2 Udostępnień

Zostaw komentarz


*

code


  • Facebook

Szukaj temat